تعداد روزنامه هاو نشريات مان را بيشتر كنيم كه چه بشود؟

مسعود مهاجر/روزنامه اقتصاد پويا

دبير سومين جشنواره انتشارات روابط عمومي ها (عنواني كه معلوم نيست چرا بايد موضوع يك همايش بشود) اظهار نارضايتي فرموده اند كه تعداد نشريات و روزنامه ها در كشورمان بسيار كمتر از ديگر كشورهاست؛ يعني اينكه بايد همت كنيم و هر چه ممكن است روزنامه و نشريه توليد كنيم تا ما هم برسيم به پاي ژاپن و فرانسه و انگلستان و هر كشور ديگري كه مردمانش از صدها سال پيش روزنامه خوان شده اند و روزنامه دان!

معلوم نيست كه ايشان از آمار فروش روزنامه ها و مجلات آگاهي دارند يا نه، اما بهتر است سري به چند دكه روزنامه فروشي در شهر بزنند و متوجه بشوند كه گاه در اواخر شب، تعداد برخي از نشريات برگشتي، به همان اندازه اي است كه روزنامه فروش محترم دريافت كرده و فروش روي ميزي اكثريت قريب به اتفاق مجلاتي كه ايشان احساس كمبودش را مي كنند حتي به صد نسخه نمي رسد!

با اين وضعيت مجله پردازي و روزنامه نويسي، حداقل ايشان كه احتمالا مدرس دانشگاه در رشته مربوطه نيز هستند بايد متوجه باشند كه تعداد روزنامه و مجله در هيچ جاي دنيا براي ارزيابي ميزان رشد آن جامعه ملاك عمل نيست بلكه در همه جا به تيراژ فروش مطبوعات اشاره مي شود كه در كشورمان حقيقتا در حد كمترين هاست. ما امروز كتاب هايي با تيراژ زير يك هزار نسخه به چاپ مي رسانيم و بخش بزرگي از كتاب هاي كه روزنامه هاي يوميه نيم صفحه اي درباره آن ها دارد سخن مي دهيم به همين تعداد هم نمي رسد. حالا به اين وضعيت نشريه و روزنامه و مجله و كتاب بيشتري توليد بكنيم كه چه بشود!

اتفاقا انتشارات روابط عمومي ها در كاستن از تيراژ نشريات حرفه اي نقشي بسيار اساسي دارند. اين نشريات كه به گفته ايشان مجاني توزيع مي شوند در واقع بخش بزرگي از آگهي هاي فعالان زير بخش همان موسسه يا وزارتخانه مربوط را به خود جذب مي كنند و در نتيجه امكاني براي جذب آگهي از سوي موسسات مستقا مطبوعاتي باقي نمي ماند. استاد محترم بهتر است آگهي هاي منتشر شده در نشريات دولتي را بررسي كنند و ببينند كه هزينه اين نشريات مفت از كجا جمع و جور مي شوند و چرا نشريات مستقل و غيردولتي ناي نفس كشيدن ندارند!

البته ايشان براي منطقي نشان دادن توليد نشريات رايگان از سوي روابط عمومي هاي دولتي به وجود چهل هزار عنوان نشريه رايگان در فرانسه اشاره مي كنند كه البته معلوم نيست استناد ايشان به كدام نوع نشريات است. اگر مقصوشان توليداتي است كه به قصد كسب مشتري چاپ مي شود كه در اين مبحث نمي گنجد وگرنه آن نشريات مفت در فرانسه و ژاپن و ايالات متحده كه هر روز داخل صندوق هاي شخصي شهروندان انداخته مي شود نه از دولتشان بودجه مي گيرد نه در صف دريافت كاغذ يارانه اي مي ايستد. آن ها را موسساتي انتشار مي دهند كه مي دانند از عرضه رايگان نشريه در نهايت چه سودي در ته كاسه مي ماند نه اينكه از كارخانه مقواسازي چه سهمي به آنان مي رسد!