آخرين نامه  شادروان دكتر حميد نطقي پدر روابط عمومي نوين ايران به خواهرش

بامدادي خسته مي‌رود

   کارگزار روابط عمومی - دكتر نطقي 9 سال پيش پس از 79 سال مجاهده و تلاش در راه پيشبرد علم و دانش چشم از جهان فرو بست و به ديدار حق شتافت. به همين مناسبت يكي از نامه‌هاي استاد كه كمي قبل از مرگ نگاشته شده و از طرف خانواده‌اش در اختيار نشريه قرار گرفته در پي مي‌آيد. با هم مي‌خوانيم:

عزيز جان عزيزم،

   كارت پرمطلب و زيبايت رسيد و دلم مالامال از نشاط شد و به انبساطي كه نيازمند آن بودم نائل گرديدم. براي لحظاتي چند خود را آزاد از بند بيماري پنداشتم و سخت خرسند شدم. شهدا…، كه در اين كنج تجرد و گوشه عزلت در حق من كسي از چيزي فروگذار و خودداري نمي‌كند و پيش از همه آيتن (همسرش) در تلاش است و جانفشاني مي‌كند. اعضاي خانواده نيز تسلي‌بخش دل و جانند.

   دانشكده ادينبورگ سال‌ها وسايل اقامت مرا در اين جا كه مسئله‌اي دشوار است هموار ساخته است و در مورد حكيم و بيمارستان و دارو و درمان هم هيچ نقصي نيست و نوشته‌هايم را قدر مي‌دانند حتي در نخجوان درجه پروفسوري، در آذربايجان (باكو) درجات پروفسوري و نيز دكتراي افتخاري و عضويت در مجمع نويسندگان و سفرا دادند. در آنكارا هم به عضويت مادام‌العمر مؤسسه‌ عالي فرهنگ و تاريخ و زبان كه در حكم آكادمي آن‌هاست مفتخرم داشتند… ولكن به قول شهريار: اين حرف‌ها براي تو مادر نمي‌شود.